Deze sites vind je misschien ook leuk Fashionscene.nl, Chicklit.nl, en meer

Meer sites die je misschien ook leuk vindt

Girlscene Ze
Fashionscene Beautyscene
Chicklit Moviescene
Partyscene Vrouwen
Foodness I Want That Must Have
Shopgids Beautybox
Find My Musthave Reequest
  • Specials » Artikelen
In retrospect: A Nightmare on Elm Street

In retrospect: A Nightmare on Elm Street

Het is 30 jaar geleden dat A Nightmare on Elm Street in de bioscoop verscheen. Tijd om opnieuw een kijkje te nemen.

De nacht vormt het toneel van veel horrorfilms. Als de zon is verdwenen, trekt iedereen zich terug in huis, waar het warm en licht is. Buiten verdwijnt het leven langzaamaan van de straten. Zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, worden verhuld door het duister. Onze angsten wachten achter de donkere sluier op een moment dat we even niet opletten. De nacht luidt duisternis, kilte en gevaar in, en presenteert de ideale setting om hetgeen de mens vreest te verkennen. Wes Craven weet in A Nightmare on Elm Street echter een plek te vinden waar men nog kwetsbaarder is. Een plek waar we onze fysieke realiteit grotendeels achter ons laten: de droom.



Slasher
Net zoals het overgrote deel van zijn genregenoten draait de film om een groepje tieners wiens aantal door een moordende verschijning steeds verder uitdunt. En net als de vele andere films die vasthouden aan dit template blijft er één final girl over als overwinnaar van het kwaad. In het geval van Elm Street is deze rol weggelegd voor Nancy Thompson (Heather Langenkamp). Samen met vriendje Glen (Johnny Depp), vriendin Tina (Amanda Wyss) en diens recalcitrante vriendje Rod (Jsu Garcia) is zij het doelwit van een moordlustige Freddy Krueger. Zonder duidelijke aanleiding blijken zowel Nancy als Tina deze mysterieuze man met scharen als vingers in hun droom tegen te zijn gekomen. Het duurt niet lang voordat het eerste slachtoffer – Tina – valt. Als de moordenaar haar in haar droom weet te grijpen, kan hij haar daarbuiten schaden. Gevolg: een met bloed besmeurde slaapkamer en een op de vlucht geslagen (en nu verdacht) vriendje Rod. Naar aanleiding van dit voorval durven Nancy en Glen niet meer in slaap te vallen, bang dat ook zij nooit meer uit hun droom zullen ontwaken. Zoals te verwachten is dit het begin van nog vele nachtmerries.
 
Slaap
Hoewel veel horrorfilms spelen met de brug tussen realiteit en droom, neemt dit vrijwel nergens zo’n prominente plek in als in Elm Street. Freddy Krueger duikt namelijk alleen maar op wanneer één van de hoofdpersonages wegdommelt. Hoewel de dromen van de personages zich vrijwel geheel af blijven spelen in de wereld die ze kennen, heeft Krueger de mogelijkheid om wat met de regeltjes te spelen. Zo verschijnt en verdwijnt hij achter objecten wanneer hem dit uitkomt en komt zijn lichaam op bijna Cronenbergiaanse wijze door een vervormend plafond heen zetten als hij zijn nietsvermoedende slachtoffer belaagt. Een aantal knappe praktische effecten zorgen ervoor dat deze manipulatie van fysieke materialen even creatief als verontrustend in beeld wordt gebracht. Nog spannender wordt het als de film verzaakt een harde overgang te laten zien tussen het wel en niet slapen. Als we een personage wakker zien worden kan het zomaar zijn dat deze dit droomt. Net als in een echte droom twijfelen de personages op dat moment niet aan de echtheid van de gebeurtenissen om hen heen. Totdat het schrapende geluid zich weer aandient.



Suburbia
De verontrustende geloofwaardigheid van de droomstaat is niet de enige griezelige gedachte waar Elm Street mee speelt. Zo maakt de film van de normaal gesproken per individu unieke en persoonlijke wereld van de droom een plek waar de gedeelde trauma’s van de gemeenschap huizen. Waar het slapengaan normaal gesproken een moment biedt om veilig te reflecteren op de dag, biedt zelfs deze plek geen veiligheid meer. En dan liggen ineens alle mogelijkheden voor Freddy open. Bovendien neemt vermoeidheid constant toe. Slaap zal zich toch op een gegeven moment aandienen, waardoor een confrontatie onvermijdelijk is. Dit alles wordt uitgespeeld tegen het decor van een door de blanke middenklasse bewoonde buitenwijk, inclusief helwitte muren, babyblauwe deuren en het groenste gras. Maar zoals David Lynch al in Blue Velvet liet zien, kan deze conformistische façade zomaar eens een diepe duisternis verhullen.
 
Erfenis
Die duisternis is in Elm Street afkomstig van de vorige generatie. Naarmate de film vordert, weet Nancy uit haar moeder te ontfutselen dat Freddy Krueger een kindermoordenaar was die na juridische dwaling opeens vrij kwam. Uit woede besloten de volwassenen het recht in eigen handen te nemen door het gebouw waar hij zich in verschool te verbranden. De dromenstalker vormt hierdoor min of meer de personificatie van het smeulende schuldgevoel dat deze actie heeft achtergelaten in de gemeenschap. Een interessant gegeven, alleen is de uitvoering minder goed. De nalatenschap van de ouders wordt namelijk nergens echt voelbaar. We moeten dit hooguit aflezen uit stroeve handelingen als een moeder die continu naar de fles grijpt. Erg natuurlijk voelt dit allemaal niet. Maar ook op het niveau van de horror bereikt de film nooit zijn volledige potentie. De reden hiervoor ligt deels in de natuur van het beestje. Krueger kreeg van Craven namelijk in de dromen de mogelijkheid om zich in een ogenblik van locatie naar locatie te verplaatsen, evenals het vermogen om objecten en oppervlakten te manipuleren. Hoewel dit een aantal leuke visuele scenario’s oplevert, zorgt de grenzeloosheid van zijn kunnen ervoor dat de spanning vaak doodvalt (no pun intended). Als alles op ieder moment mogelijk is, is het moeilijk om je nog te verbazen. 



30 jaar later
A Nightmare on Elm Street was de start van één van de meest succesvolle horrorfranchises aller tijden. Dit resulteerde tot op heden in een negental films – waaronder uiteraard de obligate remake en cross-over –, een televisieserie, een hoop (strip)boeken en allerhande prullaria die op menig zolder gehuld is in een mantel van stof. Het financiële succes van de film zorgde er daarnaast min of meer voor dat New Line Cinema gered werd van de ondergang, om sindsdien de koosnaam The House That Freddy Built te dragen. Ondanks de vele nullen die de naam Elm Street inmiddels heeft opgeleverd, bezit het origineel nog altijd een zekere bescheiden charme. De film is geschoten in 30 dagen met een budget van een kleine twee miljoen dollar en dat is te zien. Hoewel de film hier en daar grote misstappen maakt, heeft hij in ieder geval iets wat bij veel genregenoten ontbreekt: een aantal originele ideeën.

Bestel bij Bol.com

Regisseur:

Wes Craven

Cast:

Johnny Depp

Genre:

Horror

Releasedatum:

11 september 1984

Oordeel bezoekers:

(2 stemmen)
  • Speelduur:

    91 minuten
Bekijk complete film profiel

Aanbevolen voor jou:

REACTIES

Je bent nog niet ingelogd. Log in of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.

Volg ons

Word lid van MovieScene en blijf altijd op de hoogte van het laatste film nieuws en leuke prijsvragen!

REGISTREREN INLOGGEN

SHOPTOPPERS

  • Grand Theft Auto 5

    €54,99Grand Theft Auto 5

  • Game Of Thrones - Seizoen 2

    €32,99Game Of Thrones - Seizoen 2

UITGELICHT

  • Game of Thrones S6E8: No One – recap  Game of Thrones S6E8: No One – recap
  • Homeland seizoen 3 - eerste indruk Homeland seizoen 3 - eerste indruk
  • Game of Thrones S6E10: The Winds of Winter – recap Game of Thrones S6E10: The Winds of Winter ...
  • Game of Thrones S4E6: The Laws of Gods and Men – recap Game of Thrones S4E6: The Laws of Gods and...
  • Girls seizoen 3 - recensie Girls seizoen 3 - recensie
  • Game of Thrones S4E1: Two Swords - recensie Game of Thrones S4E1: Two Swords - recensie