movie scene
Het laatste filmnieuws bekijk je natuurlijk op MovieScene!
- Recensies » Bioscoop
Een eeuwenoud verhaal neemt zichzelf te serieus.
Stel je voor wat je krijgt als je Avatar, Star Wars en delen van Indiana Jones door elkaar zou husselen. Gooi daarbij nog een modern vleugje Game of Thrones en je komt eigenlijk tot maar één resultaat: John Carter. Of beter nog: John Carter of Mars. Alleen verschenen de verhalen over John Carter van Mars al in 1912 en worden deze juist beschouwd als de grote inspirator voor alle science fiction en fantasy die daarop volgde. Een eigen speelfilm bleef echter lang uit, maar nu, bijna een hele eeuw na de eerste publicatie, is het dan eindelijk zo ver.

Productietijd
John Carter heeft voor de release al geschiedenis geschreven. Nooit eerder is er een film geweest die er zolang over heeft gedaan om het witte doek te bereiken. Al bijna 80 jaar breekt men in Hollywood het hoofd om de eerste echte ruimteheld - John Carter of Mars, bedacht door schrijver Edgar R. Burroughs (bekend van Tarzan) - zijn eigen speelfilm te gunnen. Het verhaal werd vanaf 1912 als maandelijks stripverhaal in een krant gepubliceerd en vanaf 1917 in boekvorm uitgebracht. Hollywood was van plan om dit boek in de jaren '30 uit te brengen als eerste lange animatiefilm. Dit kwam er niet van, waarna Walt Disney geschiedenis schreef met zijn klassieker Sneeuwwitje in 1941 als eerste avondvullende tekenfilm. Na een lange lijdensweg van 'bijna-producties' (vooral in de jaren '90 was men er zeer dichtbij) was het Pixar regisseur Andrew Stanton (Finding Nemo, Wall-E) die in januari 2010 dan eindelijk met de opnames begon. Nu, twee jaar later, is het resultaat te bewonderen, alleen is de titel wat ingekort.
Mars
John Carter draait om de gelijknamige avonturier en veteraan die leeft in de Verenigde Staten van net na de burgeroorlog. Op een dag, wanneer hij op de vlucht is voor een stel indianen, belandt hij in een grot waar hij een vreemd wezen aantreft. Via een mysterieus object dat hij op dit wezen vindt, wordt hij getransporteerd naar de planeet Mars. Hier treft hij twee mensachtige volken aan die in oorlog met elkaar zijn. Ook helpt hij een mooie prinses met het vinden van een waardevol object waarmee zij haar volk kan redden.
Onbegrijpelijk
De kijker zal bij het zien van de film snel moeten beslissen of hij het serieus neemt óf juist beschouwt als een oefening in camp. Het lijkt erop dat in ieder geval de makers veel moeite hadden om een duidelijke keus te maken. De casting is zoals je het bij veel grote moderne blockbusters ziet: een relatief onbekende acteur in de hoofdrol, gesteund door een aantal ervaren karakteracteurs in de bijrollen. Beide keuzes pakken niet goed uit. Hoofdrolspeler Taylor Kitsch is een houten Klaas eerste klas en de vele bijrollen (onder andere Ciáran Hinds en Dominic West) zijn vooral lachwekkend door hun belachelijke kostuums en zwaar getatoeëerde uiterlijk. Ook de volle ernst van de dialogen die door hen gespeeld worden, is geen moment serieus te nemen. Dit is ook meteen het grote euvel van de film; er is geen spoortje ironie of humor in te herkennen. Alles is zo serieus gebracht dat je als kijker ook niet weet of je het allemaal met een korreltje zout moet of kán nemen. Nog vervelender is het dat het verhaal alle kanten op zwabbert en bij vlagen zelfs onbegrijpelijk is. Een schijnbaar belangrijk plotpunt over een mystieke Negende Straal wordt nooit uitgelegd, waardoor de noodzaak ervan ontbreekt, zowel voor de held als voor de kijker.

Abominabele 3D
Uiteindelijk is wel het gigantische budget (volgens de geruchten een slordige 250 miljoen dollar!) er aan af te zien, met de uitgebreide decors, kostuums en locaties die schitteren op het scherm. Ze zouden nog genietbaarder geweest zijn, ware het niet dat de abominabele 3D achteraf zo nodig aan de film moest worden toegevoegd. Met zoveel spectaculaire scènes en gevechten zou je verwachten dat de film door de extra dimensie nog mooier wordt. Dit is jammer genoeg niet het geval. Alleen bij de eindtitels merkt de kijker pas dat hij een 3D-brilletje op heeft en dat is toch echt veel te laat. Blijf overigens wel nog even zitten voor de geweldige muziek van componist Michael Giacchino, de enige die zonder reputatieschade deze film overleeft.
Conclusie
John Carter is een groots opgezet science-fiction epos met prachtige kostuums, decors en muziek. De hoofdrolspeler is echter net zo stijf en saai als de plot. De film is nodeloos ingewikkeld en wordt eigenlijk pas interessant tijdens de eindtitels, wat op zich wel een prestatie is. Misschien was honderd jaar wachten op deze verfilming toch te veel van het goede.
Stel je voor wat je krijgt als je Avatar, Star Wars en delen van Indiana Jones door elkaar zou husselen. Gooi daarbij nog een modern vleugje Game of Thrones en je komt eigenlijk tot maar één resultaat: John Carter. Of beter nog: John Carter of Mars. Alleen verschenen de verhalen over John Carter van Mars al in 1912 en worden deze juist beschouwd als de grote inspirator voor alle science fiction en fantasy die daarop volgde. Een eigen speelfilm bleef echter lang uit, maar nu, bijna een hele eeuw na de eerste publicatie, is het dan eindelijk zo ver.

Productietijd
John Carter heeft voor de release al geschiedenis geschreven. Nooit eerder is er een film geweest die er zolang over heeft gedaan om het witte doek te bereiken. Al bijna 80 jaar breekt men in Hollywood het hoofd om de eerste echte ruimteheld - John Carter of Mars, bedacht door schrijver Edgar R. Burroughs (bekend van Tarzan) - zijn eigen speelfilm te gunnen. Het verhaal werd vanaf 1912 als maandelijks stripverhaal in een krant gepubliceerd en vanaf 1917 in boekvorm uitgebracht. Hollywood was van plan om dit boek in de jaren '30 uit te brengen als eerste lange animatiefilm. Dit kwam er niet van, waarna Walt Disney geschiedenis schreef met zijn klassieker Sneeuwwitje in 1941 als eerste avondvullende tekenfilm. Na een lange lijdensweg van 'bijna-producties' (vooral in de jaren '90 was men er zeer dichtbij) was het Pixar regisseur Andrew Stanton (Finding Nemo, Wall-E) die in januari 2010 dan eindelijk met de opnames begon. Nu, twee jaar later, is het resultaat te bewonderen, alleen is de titel wat ingekort.
Mars
John Carter draait om de gelijknamige avonturier en veteraan die leeft in de Verenigde Staten van net na de burgeroorlog. Op een dag, wanneer hij op de vlucht is voor een stel indianen, belandt hij in een grot waar hij een vreemd wezen aantreft. Via een mysterieus object dat hij op dit wezen vindt, wordt hij getransporteerd naar de planeet Mars. Hier treft hij twee mensachtige volken aan die in oorlog met elkaar zijn. Ook helpt hij een mooie prinses met het vinden van een waardevol object waarmee zij haar volk kan redden.
Onbegrijpelijk
De kijker zal bij het zien van de film snel moeten beslissen of hij het serieus neemt óf juist beschouwt als een oefening in camp. Het lijkt erop dat in ieder geval de makers veel moeite hadden om een duidelijke keus te maken. De casting is zoals je het bij veel grote moderne blockbusters ziet: een relatief onbekende acteur in de hoofdrol, gesteund door een aantal ervaren karakteracteurs in de bijrollen. Beide keuzes pakken niet goed uit. Hoofdrolspeler Taylor Kitsch is een houten Klaas eerste klas en de vele bijrollen (onder andere Ciáran Hinds en Dominic West) zijn vooral lachwekkend door hun belachelijke kostuums en zwaar getatoeëerde uiterlijk. Ook de volle ernst van de dialogen die door hen gespeeld worden, is geen moment serieus te nemen. Dit is ook meteen het grote euvel van de film; er is geen spoortje ironie of humor in te herkennen. Alles is zo serieus gebracht dat je als kijker ook niet weet of je het allemaal met een korreltje zout moet of kán nemen. Nog vervelender is het dat het verhaal alle kanten op zwabbert en bij vlagen zelfs onbegrijpelijk is. Een schijnbaar belangrijk plotpunt over een mystieke Negende Straal wordt nooit uitgelegd, waardoor de noodzaak ervan ontbreekt, zowel voor de held als voor de kijker.

Abominabele 3D
Uiteindelijk is wel het gigantische budget (volgens de geruchten een slordige 250 miljoen dollar!) er aan af te zien, met de uitgebreide decors, kostuums en locaties die schitteren op het scherm. Ze zouden nog genietbaarder geweest zijn, ware het niet dat de abominabele 3D achteraf zo nodig aan de film moest worden toegevoegd. Met zoveel spectaculaire scènes en gevechten zou je verwachten dat de film door de extra dimensie nog mooier wordt. Dit is jammer genoeg niet het geval. Alleen bij de eindtitels merkt de kijker pas dat hij een 3D-brilletje op heeft en dat is toch echt veel te laat. Blijf overigens wel nog even zitten voor de geweldige muziek van componist Michael Giacchino, de enige die zonder reputatieschade deze film overleeft.
Conclusie
John Carter is een groots opgezet science-fiction epos met prachtige kostuums, decors en muziek. De hoofdrolspeler is echter net zo stijf en saai als de plot. De film is nodeloos ingewikkeld en wordt eigenlijk pas interessant tijdens de eindtitels, wat op zich wel een prestatie is. Misschien was honderd jaar wachten op deze verfilming toch te veel van het goede.

Regisseur:
Cast:
Bryan Cranston
Willem Dafoe
Taylor Kitsch
Mark Strong
Dominic West
Genre:
Releasedatum:
8 maart 2012Ons oordeel:
-
Speelduur:
132 minuten
Tags: John Carter
Like MovieScene op facebook
REACTIES

Word lid van MovieScene en blijf altijd op de hoogte van het laatste film nieuws en leuke prijsvragen!

SHOPTOPPERS
WINNEN
UITGELICHT
BEST GELEZEN
LAATSTE REACTIES
-
ijsmummie
Wauuuuuw wat veel goeie films zit ertuss... -
ijsmummie
He he eindelijk op bluray , mooi voor mi... -
cobrastyle
😍 -
ijsmummie
Oooo wauw die wil graag zien , ik wist ... -
Puzzcat4life
Omg omg Ik wil zo graag naar Endgame! I... -
cobrastyle
Jaaa tof! -
paulmach
The Shining van Kubrick! Fantastische fi...
Je bent nog niet ingelogd. Log in of maak een nieuw account om een reactie te plaatsen.
KING Vrijdag 30 maart 2012 om 15:49
Ik denk dat veel "recensisten" uit Nederland meelopen met de mening van de recensisten uit de States. Ik heb de film gezien en moet zeggen dat hij zeer vermakelijk is. Ik ging ook heen om vermaakt te worden met leuke actie en effecten en dan wordt je zeker niet teleurgesteld. Als je een film wilt zien met een goed en diepzinnig verhaal dan zit je bij dit genre vaak al niet erg op de juiste plaats.
John Carter is gewoon een leuke vermakelijk actie film met goede effecten en ook de acteurs en actrices zijn gewoon prima.